UA-57428606-1 Google+

Η ιστορία της Μάνης

Γεωγραφικά η Μάνη καταλαμβάνει το μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου.  Αρχίζει λίγο μετά την Καλαμάτα και ακολουθώντας προς νότο τις κορυφογραμμές του Τα8γετου, καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο.

Έχει μήκος 75 χιλιόμετρα και καταλαμβάνει έκταση 1800 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το τμήμα της Μάνης που βρέχεται από τον Λακωνικό κόλπο λέγεται Προσηλιακή ή Ανατολική Μάνη, και το τμήμα που βρέχεται από τον Μεσσηνιακό, λέγεται Αποσκιαδερή ή Δυτική Μάνη. Επίσης ένας άλλος διαχωρισμός της Μάνης, είναι σε “Έξω Μάνη” (το βοριοδυτικό τμήμα της), σε Μέσα Μάνη (το νοτιοδυτικό τμήμα της), και σε “Κάτω Μάνη”, το ανατολικό τμήμα.

Το όνομα Μάνη, απαντιέται για πρώτη φορά στα «Τακτικά» του Βυζαντινού αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ του  Σοφού (9ος αιώνας), όπου αναφέρεται η Επισκοπή Μαϊνης, καθώς και σε κείμενο του Κωνσταντίνου Ζ’ του Πορφυρογέννητου (10ος αιών) όπου αναφέρει περί του «Κάστρου Μαϊνης».

Για την προέλευση του ονόματος Μάνη, έχουν καταγραφή διάφορες ερμηνείες, με επικρατέστερη αυτή του  καθηγητή Πεζόπουλου, που διατυπώνει την άποψη ότι προέρχεται από το θηλυκό του επιθέτου, Μανός,  (ξηρός, άδενδρος, άνυδρος).

Όπως μας λέει ο Όμηρος, η περιοχή υπαγόταν στο Βασίλειο του Μενελάου, και μας αναφέρει τις εξής πόλεις που έστειλαν πλοία στον Τρωικό πόλεμο: Οίτυλο, Μέσση, Λας , Καρδαμύλη, Ενόπη και Ιρή.

Στα χρόνια της κλασσικής Ελλάδας, η σημερινή Μάνη αποτελούσε τμήμα του κράτους των Σπαρτιατών, και ονομαζόταν Λακωνική (η περιοικίδα χώρα κατά τον Παυσανία). Μετά την ήττα των Σπαρτιατών στη μάχη της Σελλασίας (το 222 πχ.) από τους Μακεδόνες και την Αχαϊκή συμπολιτεία, η δύναμη της Σπάρτης έφθινε.

Στα χρόνια του βασιλιά Νάβη, και τότε που οι Ρωμαίοι επενέβαιναν πλέον στα εσωτερικά της Ελλάδας, οι  πόλεις της Μάνης με την στήριξη της Ρώμης, αυτονομήθηκαν από την Σπάρτη το 195 π.χ., και με άλλες  πόλεις της Νότιας Πελοποννήσου, ίδρυσαν το «Κοινό των Λακεδαιμονίων», και αργότερα το 21 π.χ. το « Κοινό των Ελευθερολακώνων», που ήκμασε μέχρι το τέλος του 3ου μ.χ. αιώνα, και καταργήθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Διοκλητιανό.

Στα βυζαντινά χρόνια η Μάνη, αποτελούσε τμήμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας (1204-1262), οι Φράγκοι για να κρατήσουν σε υποταγή τους Μανιάτες, επισκεύασαν ή έφτιαξαν τα κάστρα του Λεύκτρου, του Πασσαβά, και της Μεγάλης Μαϊνης. Γρήγορα όμως αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Μετά την πτώση του Μυστρά το 1460 και την έλευση των Τούρκων, οι  Μανιάτες αντιστεκόμενοι κατάφεραν να διατηρήσουν την ελευθερία τους με συνεχείς πολέμους, πολλές φορές  συμμαχώντας με τους Ενετούς, και αργότερα με τους Ρώσους.

Το 1770 οι Μανιάτες με την μικρή βοήθεια των Ρώσων οραματίζονται την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Η επανάσταση αυτή γνωστή ως «Ορλωφικά» απέτυχε, και ο Μωριάς πνίγηκε στο αίμα. Μετά από αυτό οι  Τούρκοι άφησαν αυτοδιοικούμενους τους Μανιάτες, κάτω από την διοίκηση ενός Μπέη.

Από το 1776 έως το 1821 η Μάνη διοικήθηκε από οκτώ Μπέηδες. Με την ίδρυση της Φιλικής εταιρείας, πάρα  πολλοί Μανιάτες έγιναν μέλη της, και προετοιμάζονταν για την Εθνεγερσία.

Με την κήρυξη της Επανάστασης, οι Μανιάτες κατέλαβαν στις 23 Μαρτίου 1821 την Καλαμάτα, έλαβαν μέρος  σε όλες τις μάχες και αναδείχτηκαν στους ηρωικότερους αγωνιστές κατά των Τούρκων.

Οι Μανιάτες μετά την απελευθέρωση, επειδή δεν ήταν μαθημένοι να πειθαρχούν σε οργανωμένη κεντρική διοίκηση, δύσκολα εντάχθηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Η αλλαγή των κοινωνικών, πολιτικών και  οικονομικών συνθηκών, καθώς και η απομόνωση της περιοχής από τα μεγάλα αστικά κέντρα, από τα τέλη του  19ου αιώνα, οδήγησαν στην συρρίκνωση της τοπικής κοινωνίας.

Η πληθυσμιακή αυτή απογύμνωση αλλά και η ίδια η φύση και οι τοπικές παραδόσεις, συνετέλεσαν ώστε να κρατηθεί ένα σχετικά αναλλοίωτο Γεωγραφικό και οικιστικό περιβάλλον.

Η Μάνη από πολύ νωρίς, κέντρισε για διάφορους λόγους, το ενδιαφέρον των ξένων περιηγητών που  κατέγραψαν τις αναμνήσεις τους, και αποτελούν πολύτιμα στοιχεία για την Μάνη του τότε. Το πνευματικό τους  έργο είναι καταγεγραμμένο από τον 15ο αιώνα, μέχρι και σήμερα.

Αξιόλογη και πλούσια βέβαια, είναι και η βιβλιογραφία Ελλήνων συγγραφέων, που έχουν διασώσει την  ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Μάνης.